
Powszechnie wiadomo, że sztuka rękodzielna jest nierozerwalnie związana ze środowiskiem wiejskim. Tym większą zatem należy zwrócić uwagę na korzenie jej kulturowe. Rękodzieło nie ma swojej daty powstania. Zdaję sobie sprawę, że to po trosze nieracjonalne, ale to przecież prawda. Nie jesteśmy w stanie podać dokładnej daty wykształcenia się tradycji rękodzielnych, bowiem sama twórczość jest wynikiem działania długotrwałego procesu kształtowania się tożsamości kulturowej, na który wpływ miało wiele przenikających się wzajemnie czynników. Rękodzieło funkcjonuje nie tylko jako element tożsamościowy, lecz również jako odrębny gatunek sztuki. Sztuka rozumiana tu jest jako połączenie elementu estetycznego z użytecznym zwyczajowo. Kolejny raz nie możemy nie wspomnieć o źródłach danej twórczości. W Polsce jest kilka lub nawet kilkanaście miejsc, które słyną z charakterystycznych własnych wyrobów artystycznych. Najbardziej płodnymi w tego typu twórczość są rejony w największym stopniu zasymilowane kulturowo, takie jak: Warmia, Mazury, Śląsk i tereny dawnej Galicji. Szczególnie tereny górskie zasługują na uwagę, a to ze względu na unikalność wyrobów, których dzisiejszy sposób przygotowania nie różni się w żadnym szczególe od tego, który stosowano jeszcze kilkaset lat wstecz. Receptura i metody pozostają niezmienne, czyniąc tamtejsze dzieła oryginalnymi i tym samym, unikalnymi w skali całego współczesnego świata. Mimo upływu tylu lat, rękodzieło nie straciło na znaczeniu. Obecnie, w rejonach najaktywniejszych kulturowo dużą wagę przykłada się do utrzymania staropolskich tradycji ubioru, kuchni i zwyczajów. Rękodzieło wpisuje się doskonale w tę tendencję. Wszystko wskazuje na to, że nie zaginie ona w najbliższym czasie, bowiem może jedynie umrzeć śmiercią naturalną. Skoro nie stało się to w dobie panowania massmediów i wszechobecnej reklamy, to nie stanie się i teraz. Możemy być o to spokojni. Miejskie skłonności kulturowe nie są w stanie zagrozić pozycji regionalnych tradycji kulturowych.
© Copyright by Rękodzieło 2010